Posts

goudeerlijke brief van Paustovski

Image
BRIEF AAN J.S ZAGORSKAJA-PAUSTOVSKAJA

Moskou, juli-augustus 1923

Ik heb je lange brief gekregen, deze een aantal malen gelezen en wil na deze brief maar één ding: jou zien en met je praten, omdat ik voel dat ik zonder jou zal verdwalen in het leven en ik mijzelf en anderen daarin mee zal slepen. Dommerdje, kleintje, ik kan je nu met een eerlijke en zuivere blik aankijken, veel meer dan in Soechoem en Odessa, waar ons leven voortdurend beheerst werd door een soort dof, gesmoord verdriet in ons.

Met Valeria Vladimirovna is iets gebeurd wat voor haar verschrikkelijk is. Zo heb ik het ook in mijn brief genoemd. Zij had het inderdaad niet makkelijk en het had gevolgen, kleintje. Want ook al ontstond er in Tiflis en daarna in Moskou rond dit alles een vreemde, meeslepende sfeer van drama, onrust en naderend onheil en hing er een geestelijke crisis in de lucht, toch werd deze stemming, waarin ik ook nu nog verkeer, allang overheerst door heel, heel pijnlijke schaamte. Schaamte omdat zij miss…

vreemde, hoopvolle dagen

Image
Midden november maakte ik een eind aan een tumultueuze relatie van 1,5 jaar. Twee weken nadien wilde ik het hart van de vrouw in kwestie terugveroveren. Tevergeefs. Hoewel ik daar de voorbije 1,5 jaar wel 4 maal in geslaagd was (tumultueus dus). Het was de start van een mega-slide, buiten de piste, waarbij ik op ski's zo groot als botervlootjes de lawine probeerde voor te blijven. Toen ik hoorde dat de vrouw in kwestie, die ik nog altijd terug wilde, al snel een nieuwe partner had, voelde ik hoe de luchtstroom en sneeuw me meters hoog de lucht in tilde. Geen vaste grond meer onder de voeten. Niks dramatisch, maar toch: de voorbije weken (liever maanden) sliep ik 4 uur per nacht, werd mijn brein geteisterd door een gevoel van groot verlies. Maar het grote zielzoeken (zielzieken, zielzeiken?) begint ook zijn vruchten af te werpen. Veranderingen. Want op mijn veertigste bleek ik mezelf ook totaal te hebben klemgezet. Stramienen aanhoudend die geluk in de weg staan. Een niet onbelang…

Liefde anno 2017

Image
De bioloog ziet seksuele aantrekkingskracht en voortplanting. De neuroloog ziet wolkjes van dopamine en serotonine door onze hersenen stuiven. De socioloog ziet hechtingsdrang en veiligheid. De psycholoog ziet helemaal niks en vertelt dan maar wat de bioloog, neuroloog en socioloog ziet. En wij, die verliefd zijn? Wij zien alleen onze geliefde. Alsof ons hart gemend door duizenden paarden tegen een rotsnelheid over de steppe dondert.

Is het een enge ziekte? Een warme gloed? Een diepgewortelde vrede met het bestaan? Of gewoon een stressfractuurtje in het hart? Al sla je me liefdevol dood, ik heb er het raden naar. Liefde is waarschijnlijk de zekerheid dat er dan toch één iemand op de wereld is die ons begrijpt. Of tenminste doet alsof.

Er was eens ...

“Liefde kent geen gradaties. Je kan niet veel of weinig van iemand houden. Je houdt van iemand of niet, zo simpel is het”, zei een ex ooit. “Wanneer je zulke slimme dingen zegt, hou ik nog meer van je”, antwoordde ik. (Maar ze lachte niet…
Image
“Jij bent een boer”, zegt mijn lief. Om er snel aan toe te voegen: “In de goede zin van het woord.” Zou ze bedoelen dat ik een verwoede strijd voer tegen de melkvee-industrie? Dat ik zorgzaam het land bewerk in de lente om te kunnen oogsten in het najaar? Dat ik mijn hond en kat in het voorbijgaan een liefdevolle aai geef waarna ik met mijn riek noest de mest der mensheid recycleer? Om er poëzie uit te persen en de vergankelijkheid te lijf te gaan?

Neen hoor. Mijn lief haalt de vergelijking van stal als ik weer eens mijn enigszins onbehouwen zelf ben. Ze roemt mijn eenvoud, mijn vermogen om het leven tegemoet te treden met gezond boerenverstand: we staan ervoor en we moeten erdoor. Vol vertrouwen de hand aan de ploeg slaand, oog hebbend voor dat korreltje aarde, die glinstering van het plantje in het avondlicht.

Zij weet, ik weet: daar is weinig van aan. Maar ik voel me gevleid. Als ik nooit een boer mag worden, maar het wel ben in de ogen van mijn geliefde, voelt het alsof ik meer da…

Julian Barnes - The noise of time: kunstenaars kneden met de scherpe klauwen van de macht

Image
‘We, the people’ denk ik dan. En ja, daar mag je gerust van in je broek schijten. Want hoeveel medeplichtigen heb je nodig vooraleer er zich een soortement dictatuur kan installeren in een land? Of volstaat technologie? Wapens? Hoeveel manieren bestaan er om mensen onder de knoet te houden? Om mensen het zwijgen op te leggen en hun gedwee hun ‘lot’ te laten ondergaan?

De hoofdpersoon in dit boek wordt al meteen geconfronteerd met een optie die weinig aan de verbeelding overlaat: de dood. Een opiniërend artikel in de Pravda, waarmee The Power zichzelf meteen een vrijgeleide geeft om ook deze mens te ‘zuiveren’. Maar die dood – zou het verkiesbaar zijn onder het Stalinregime? – komt er niet. Wat blijft: een constante dreiging en een gereduceerd leven, vol van angst en afweging.
Wat is moed en wat is lafheid? Kan je tegelijk buigen en toch een rechte rug behouden? In een expliciete maar beheerste en nooit dramatische taal, verkent Julian Barnes de grenzen van een hoofd vol bespiegeling…

klik hier voor fotografie

Hier vind je mijn nieuwe foto-website: guyfotografie.com

Hartelijk welkom ;-)

Lente in het Zoniënwoud

Image
Hoelang het duurt vooraleer een flinke boom uit het niets tegen de vlakte gaat? Hooguit 5 seconden. We stonden erbij en keken ernaar: die 10 meter lange, ogenschijnlijk gezonde es die begon te kraken en binnen de kortste keren gevloerd was. Bleek helemaal vermolmd vanbinnen. Maar toch was dat niet het hoogtepunt van deze wandeling. Het groen speelde de hoofdrol. Lentefris, levenskrachtig, ontluikend bladgroen dat glanst in het zonlicht. Je ziet hoe de natuur tot leven komt. En hoe een enkele kikker dat niet meer zal meemaken.