Posts

Crisis of transitie?

Doen doen doen. De voorbije maanden: verhuizen, nieuwe activiteiten gestart, coaching gevolgd (persoonlijk + loopbaanbegeleiding), het contact aangehaald met vrienden, nieuwe vrienden gemaakt, praktische zaken geregeld, grote kuis gehouden in mijn spullen, gaan werken. Niet gedaan: echt luisteren naar mezelf - altijd weer raakte ik verstrikt in het moeras van mijn gedachten en gevoelens, nogal drassige draaikolken met zichtbaarheid nul. Schrik om alleen te zijn met die gedachten. Niet langer tv kunnen kijken, lezen, wandelen - schrik. Bezig blijven, wakker blijven, proberen schrijven.

Het doen is het resultaat van de overtuiging dat ik heel veel in gang moest steken, omdat er zoveel stilstand was. Dat er dringend watertoevoer nodig was in dat walmende vijvertje van mijn bestaan. Dat is ook zo. Nu slaat de vermoeidheid stilletjes toe. Dat wat dit alles in gang zette is onveranderd: mijn ex ben ik voorgoed kwijt. Dat wat er bovenop kwam: een zoektocht naar drijfveren, beweegredenen en m…

positief lezen

Image
Ik heb de laatste maanden ongelooflijk diep gezeten. Maar mijn wil lijkt weer stilletjes ontwaakt, althans: ik denk dat ik nu wel even genoeg heb van zogenaamde zelfhulpboeken. Jawel, die boeken die helen maar waar je je ook kan aan snijden en die bij een overdosis de wond steeds weer openen. De wond dat was in mijn geval: puur liefdesverdriet in combinatie met enkele zwaartepunten van mijn bestaan die uit balans raakten, en gelukkig maar. Het helpt je weer te focussen. Een uitgebreider sociaal netwerk uitbouwen, plezier beleven aan wat ik graag doe (schrijven, fotograferen), evenwichtig werken, het lichaam verzorgen (bewegen, voeding), bewuster leven (gewoon onze zintuigen gebruiken). Enzoverder enzovoort: er staat me een hele processie van kleine stapjes te wachten.

En eerlijk gezegd: ik heb ook veel gehad aan enkele van die boeken - aan enkele ook niet. 'Gelukkig zijn kan je leren' van Martin Seligman vond ik hoogst interessant. De auteur is een voorstander van positieve p…

Verdriet is een zachte heelmeester

Image
Vandaag besloot ik
mijn verdriet in de ogen te kijken.
Het duurde even voor ik het te pakken kreeg.
Op het perron van de gedachtentrein
stonden ook eenzaamheid, verlies en wroeging.
Zelfs paniek flitste voorbij.

'Verdriet?' vroeg ik stilletjes.
'Ja?' hoorde ik een zachte stem.
'Ben jij het?' vroeg ik verbaasd.
'Ik denk het wel' antwoordde het verdriet.

Het verdriet zag er kleurrijk uit. Voelde loom en zacht.
Ik voelde hoe mijn hart tot rust kwam.

'Hoor je de vogeltjes zingen in de tuin?' vroeg het verdriet.
'Hoop, verwachting ... Zij vergezellen me overal.
Mensen denken vaak dat ik bodemloos, zwart en snijdend ben.
Maar eigenlijk ben ik een zachte heelmeester.
Aanvaard je verdriet en je zal voelen hoe je hart weer openbloeit.'

goudeerlijke brief van Paustovski

Image
BRIEF AAN J.S ZAGORSKAJA-PAUSTOVSKAJA

Moskou, juli-augustus 1923

Ik heb je lange brief gekregen, deze een aantal malen gelezen en wil na deze brief maar één ding: jou zien en met je praten, omdat ik voel dat ik zonder jou zal verdwalen in het leven en ik mijzelf en anderen daarin mee zal slepen. Dommerdje, kleintje, ik kan je nu met een eerlijke en zuivere blik aankijken, veel meer dan in Soechoem en Odessa, waar ons leven voortdurend beheerst werd door een soort dof, gesmoord verdriet in ons.

Met Valeria Vladimirovna is iets gebeurd wat voor haar verschrikkelijk is. Zo heb ik het ook in mijn brief genoemd. Zij had het inderdaad niet makkelijk en het had gevolgen, kleintje. Want ook al ontstond er in Tiflis en daarna in Moskou rond dit alles een vreemde, meeslepende sfeer van drama, onrust en naderend onheil en hing er een geestelijke crisis in de lucht, toch werd deze stemming, waarin ik ook nu nog verkeer, allang overheerst door heel, heel pijnlijke schaamte. Schaamte omdat zij miss…

vreemde, hoopvolle dagen

Image
Midden november maakte ik een eind aan een tumultueuze relatie van 1,5 jaar. Twee weken nadien wilde ik het hart van de vrouw in kwestie terugveroveren. Tevergeefs. Hoewel ik daar de voorbije 1,5 jaar wel 4 maal in geslaagd was (tumultueus dus). Het was de start van een mega-slide, buiten de piste, waarbij ik op ski's zo groot als botervlootjes de lawine probeerde voor te blijven. Toen ik hoorde dat de vrouw in kwestie, die ik nog altijd terug wilde, al snel een nieuwe partner had, voelde ik hoe de luchtstroom en sneeuw me meters hoog de lucht in tilde. Geen vaste grond meer onder de voeten. Niks dramatisch, maar toch: de voorbije weken (liever maanden) sliep ik 4 uur per nacht, werd mijn brein geteisterd door een gevoel van groot verlies. Maar het grote zielzoeken (zielzieken, zielzeiken?) begint ook zijn vruchten af te werpen. Veranderingen. Want op mijn veertigste bleek ik mezelf ook totaal te hebben klemgezet. Stramienen aanhoudend die geluk in de weg staan. Een niet onbelang…

Liefde anno 2017

Image
De bioloog ziet seksuele aantrekkingskracht en voortplanting. De neuroloog ziet wolkjes van dopamine en serotonine door onze hersenen stuiven. De socioloog ziet hechtingsdrang en veiligheid. De psycholoog ziet helemaal niks en vertelt dan maar wat de bioloog, neuroloog en socioloog ziet. En wij, die verliefd zijn? Wij zien alleen onze geliefde. Alsof ons hart gemend door duizenden paarden tegen een rotsnelheid over de steppe dondert.

Is het een enge ziekte? Een warme gloed? Een diepgewortelde vrede met het bestaan? Of gewoon een stressfractuurtje in het hart? Al sla je me liefdevol dood, ik heb er het raden naar. Liefde is waarschijnlijk de zekerheid dat er dan toch één iemand op de wereld is die ons begrijpt. Of tenminste doet alsof.

Er was eens ...

“Liefde kent geen gradaties. Je kan niet veel of weinig van iemand houden. Je houdt van iemand of niet, zo simpel is het”, zei een ex ooit. “Wanneer je zulke slimme dingen zegt, hou ik nog meer van je”, antwoordde ik. (Maar ze lachte niet…
Image
“Jij bent een boer”, zegt mijn lief. Om er snel aan toe te voegen: “In de goede zin van het woord.” Zou ze bedoelen dat ik een verwoede strijd voer tegen de melkvee-industrie? Dat ik zorgzaam het land bewerk in de lente om te kunnen oogsten in het najaar? Dat ik mijn hond en kat in het voorbijgaan een liefdevolle aai geef waarna ik met mijn riek noest de mest der mensheid recycleer? Om er poëzie uit te persen en de vergankelijkheid te lijf te gaan?

Neen hoor. Mijn lief haalt de vergelijking van stal als ik weer eens mijn enigszins onbehouwen zelf ben. Ze roemt mijn eenvoud, mijn vermogen om het leven tegemoet te treden met gezond boerenverstand: we staan ervoor en we moeten erdoor. Vol vertrouwen de hand aan de ploeg slaand, oog hebbend voor dat korreltje aarde, die glinstering van het plantje in het avondlicht.

Zij weet, ik weet: daar is weinig van aan. Maar ik voel me gevleid. Als ik nooit een boer mag worden, maar het wel ben in de ogen van mijn geliefde, voelt het alsof ik meer da…