Posts

Showing posts from July, 2009

The Secret Life of E. Robert Pendleton

Image
De sterkte van dit boek is meteen ook zijn zwakte: Michael Collins kiest voor de thriller-invalshoek, het moordmysterie, het detectiveverhaal. En dat was misschien niet nodig. Zeer spannend en vlot geschreven, maar je krijgt de indruk dat hij niet volledig inzet op zijn interessante beschouwingen over literatuur, schrijverschap, ouderdom, bravoure en desillusie. Die komen allemaal aan bod maar verdwijnen gaandeweg naar de achtergrond naarmate de suspense toeneemt en de queeste van de detective het overneemt.

Een gemakkelijkheidsoplossing? Misschien. De auteur is niet verplicht om zijn balonnetjes en bedenkingen over het literaire leven, marketing en het Nietzschiaanse Ubermensch-adagium (het verdwijnen van de alwetende God) tot in de puntjes uit te werken, hoewel hij ze wél magistraal illustreert door bijvoorbeeld zelfs de alwetende schrijver en lezer toch op te zadelen met enkele losse eindjes.

Waarom dan toch dit kleine gevoel van teleurstelling over deze tour de force? Omdat hij …

Moeilijk gaat ook

Mooie quote uit een interview met Leonard Cohen in De Standaard:

"Maar het is moelijk om in deze tijd te schrijven omdat onze maatschappij volgepompt wordt met slogans. Dat gaat veel verder dan de vloek van de politieke correctheid. Het is een soort tirannie: al die ideeën zwermen door de lucht als sprinkhanen, en het is moelijk voor een schrijver om te bepalen wat hij écht denkt over de dingen."

Dat sloganeske raakt meteen aan de achilleshiel van onze informatiemaatschappij: de info-overload (met dikwijls tegengestelde informatie) en de (on)betrouwbaarheid van de bronnen. Maar een beetje schrijver laat zich hierdoor toch niet van slag brengen? Net in deze tijden van onduidelijkheid, versnippering, crisis, klimaatcrisis, fundamentele economische onevenwichten, religieuze verschillen en big-brothercontrole kan een schrijver die buitenstaanderblik bieden die verderkijkt dan de waan van de dag.

Voor toekomstige historici moet ons huidige tijdsgewricht immens interessant zijn. M…

vacatures

Was ik maar iemand met het juiste profiel.

Voor een uitgeverij ben ik niet genoeg gediplomeerd, voor een boekhandel ben ik te zwaar gediplomeerd (althans als verkoper), voor een eigen boekhandel heb ik de ballen en het geld niet (een langlopende verlieslatende onderneming? heb ik teveel ervaring mee ;-)), voor het bib- en archiefwezen heb ik het juiste diploma niet (en dat kan je alleen maar behalen in dagonderwijs), voor een satelliet-boekenorganisatie heb ik de relaties niet... Ik vrees dat ik later schrijver word. Of electromechanicus.

Iedereen doet het

Maar het zou leuk zijn als (de website van) De Slegte iets minder nadrukkelijk het dood-brood-principe hanteerde. Nu weer met Vinkenoog.

Oh Artemisia!

Image
Halfweg in Artemisia van Alexandra Lapierre. It takes one to know one luidt het: denk niet dat een mannelijke schrijver zich zo goed zou hebben kunnen inleven in de gevoelswereld van een getalenteerde jonge schilderes die hunkert naar tastbare, zinnelijke, kortom echte liefde*. Dat liefdesgeluk is haar echter niet gegund: ze wordt verkracht door een vriend des huizes. De "liefde" verdwijnt in een ratjetoe van sociale conventie (alleen trouwen met haar verkrachter zou haar een zeker eerherstel verlenen), emotionele verwarring en een kluwen van naijver, afgunst en scheefgelopen (kunstenaars)verhoudingen.

Het proces in nu nog volop aan de gang, dus heb geen idee of Artemisia een zekere "heropstanding" wordt gegund... In elk geval: indrukwekkend hoe Lapierre de het 17de eeuwe Rome (met pausen, prelaten en hun hofhouding), de palazzi, de meesterschilder-assistentrelaties, de toenmalige wetgeving enz. tot leven roept.

B - Brouwers

Intussen lees ik ook Brouwers' vloe…

notebook

Ongewenste intimiteiten in de politiek. Politicus vraagt het ontslag van een collega-schepen: "Ze moet de hand aan zichzelf houden."

Thomas Vaessens voor dummies

Dit interview. Kwaad word ik ervan, van dat academische gebeuzel. Laat deze hobbyist een blog beginnen (haha) maar laat hem toch niet ongestoord vrij in de natuur. Please! Dat woordgebruik dat haaks staat op elke weldenkende logica, dat verdraaien van betekenissen, die rechtlijnigheid van een banaan... Waaraan heeft deze man zijn forum verdiend? Aan zijn vrienden-vijanden-hobbyisten natuurlijk. Dat pelotonnetje literatuurwetenschappers, journalisten en recensenten: die schrijvermasseurs, die ook zichzelf weleens in de arm willen knijpen: bestaan wij?

Vergeet de vissen, de reuzenpanda en de ijsbeer. Het is de literatuur die redding en mobilisatie behoeft. Welkom in het universum van Thomas Vaessens, een 'laatpostmoderne' professor die het ook niet meer weet. Kant zich tegen de traditie die hij zelf voorstaat (toevallig valt de opkomst van zijn favoriete 'postmodernisme' samen met de periode waarop hij zoveel kritiek heeft), hult zich in tegenspraak (columns zijn geen l…