High hopes

Van Christiaan Weijts las ik een tijdje terug Via Capello 23, en daar was ik best van onder de indruk. (Een misdruk trouwens, met een twintigtal dubbele en een twintigtal verdwenen pagina's - helemaal niet storend). En dus kocht ik de voorbije kerst de inmiddels achtste druk van zijn debuut, ART. 285b. Goed geschreven, en al snel had ik een 200-tal pagina's achter de kiezen. Maar toen kwam er een kleine leespauze, en stilletjes bekroop me het gevoel: weer een mannelijk, zelfbewust hoofdpersonage (twintiger, jonge dertiger), weer sputterende relaties met beloftevolle maar teleurstellende vrouwen, weeral Italië als highbrow exotische toets (Toscane, Firenze, Venetië, de occasionele perdone) ... Let wel, ik ga nu met plezier zitten voor het vervolg en de ontknoping. Maar het eveneens aangeschafte De etaleur laat ik nog even rusten.

Update: uitgelezen en het lichte gevoel van teleurstelling blijft. Te hoge verwachtingen? Te weinig voeling met de pianomuziek-metaforen? Of ben ik simpelweg te oud geworden en kunnen de besognes & love affairs van zoekende postpuberale medemensen me gestolen worden?

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen