Camps ontmoet Camps

Hugo Camps heeft de gave van het woord. Geschreven én gesproken. Zijn stukjes op de voorpagina van De Morgen: bazelen en dazelen, een emotioneel pretpark tot jolijt van de lezer. Maar als hij iemand interviewt, vertrouw ik hem voor geen millimeter. Niet de geïnterviewde is aan het woord. In elke zin weerklinkt Camps: het is schrijn óf tombe, daartussen heerst de leegte van het woord. Geen kritische vraag, geen dissonant van werkelijkheid. Camps, perfecte gastheer en lofredenaar. Schrijver, jawel. Maar journalist?

NB: veralgemenen is onrecht aandoen, in zijn carrière zal hij waarschijnlijk al vele interview-wegen hebben bewandeld. Ik verwijs hier vooral naar zijn interview/portret van la dame Vanthielen in DM-magazine. Maria Theresa Fransesca Vanthielen, als ik het goed begrijp. 

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen