Maria

Een zekere frenzy is de bibliofiel niet vreemd. In De Slegte kwam er eens een goedgeklede Nederlandse vijftiger over de vloer met maar 1 boek in gedachten: Maria Speermalie van Herman Teirlinck. Opgewonden betastte hij het tiental Teirlinck-titels, maar geen Speermalie. Maria Speermalie, prachtig boek verzuchtte hij, alvorens er vliegensvlug weer vandoor te gaan. In gedachten zag ik zijn vrouw op de hotelkamer, zich afvragend waar meneer uithing. Zelf viel ik een beetje uit de lucht. Teirlinck kende ik, maar nooit gedacht dat hij ook schunnige boeken schreef, want ik had natuurlijk Maria Spermalie verstaan.

Zes zomers later vind ik dit gehavend exemplaar, inclusief ex libris. Uitgeverij Wereldbibliotheek, Amsterdam - 1942. Mmm, een eerste druk misschien? Toch niet, zoveel geluk krijg je nu ook weer niet voor 1 euro. Wat is het toch met dit boek dat een noorderbuur zo in vuur en vlam zet, vraag ik me af, terwijl ik me in de zetel nestel en begin te lezen:
"Een tros kersebloemen springt wit langs alle zijden los onder de teer-blauwe Paaschlucht. Zoo, in haar prille Lente, staat de lieve Maria, een blozende bal van leven. Dit is de verste tijd, dien zij zich later herinneren zal. Blanke gevaarten van wolken rijzen uit het Noorden. Er zweven duiven om, met een schittering op de vlerken. De hemel ruischt. Van verre zwelt het lied van de ruimte aan. Het is een koud snarenlied, maar de wind heeft zon in zijn zeilen."

Mooi, maar meteen weet ik: dit vraagt een rustige, aandachtige lezing die misschien niet meer van deze tijd is. Mijn herinneringen aan het boerenleven zijn tweedehands, voor mijn geestesoog doemen beelden van De witte van Zichem en De bossen van Vlaanderen op, en ik denk: later misschien, als ik een jaar of vijftig ben ...

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen