Rumoer

 
What goes up, must go down. Maar in het universum van Botho Strauss gaat er niets omhoog, en gaat alles omlaag. De mens kan zichzelf misschien nog enkele levensjaren een rad voor de ogen draaien. Denken dat hij zweeft. Maar het leven zuigt genadeloos het merg uit de mensenziel. Wat overblijft? Een neergang, een eeuwig struikelen en stommelen, nu eens leunend op zichzelf, dan weer op een naaste, om ten slotte, gevloerd en uitgeput, een laatste hijgende zucht te slaken. Rumoer: de toestand is hopeloos én ernstig. Een dodelijke combinatie.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen