Het was zo'n rustige man

Buren, ze zijn slechts zelden een bron van geluk. Integendeel, gegarandeerd verkorten ze je leven met enkele jaren. Sinds enkele weken smaken we het genoegen van een kind in huis. Niet ons kind welteverstaan. Het kind van de buren. Driemaal 's nachts roept het op zijn mama. En weekend of niet, bij het ochtendgloren  begint het te schreien, janken, pleurnicheren. Roepend op zijn mama, jawel. De mama wordt er blijkbaar niet wakker van, wij wel. Welcome to the kindergarten, waar anno 2010 de ouders lustig roken in de ruimte waar hun gebroed 's nachts de slaap moet vatten. Waar dat kind een hele dag roept en schreit dat het een lieve lust is. Waar de muziek een hele dag en nacht weergalmt als was het een dancing. Ik word er tureluurs van. Begin zelf ook al eens te roepen. Althans, zo om middernacht, een weekdag welteverstaan, wanneer die buren 'une petite soirée' houden. Ga ik al eens op hun deur kloppen. "Het was zo'n rustige man, een boekenliefhebber. Onbegrijpelijk", getuigt een andere buur dan 's anderendaags in de krant. Mes in de borst, een kogel of zeven in het hoofd ... "Allemaal voor een beetje nachtlawaai". Maar ik, ik begrijp het best. Sleep deprivation, het is een beproefde folterpraktijk.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen