Jules Verne achterna + reactie

Zaterdag nam ik hem ter hand, maar legde hem manmoedig terug. Zondag spookt hij een beetje door mijn hoofd. Dinsdag repte ik me net voor sluitingsuur weer naar de tweedehandswinkel. De wilskracht van de bibliofiel is een contradictio in terminis. En gelukkig, hij lag er nog: Jules Verne's 'De kinderen van kapitein Grant', een halve kilo boek. Waarom ik hem niet meteen kocht: gewicht is voor zij die gaan verhuizen uit den boze. Ten tweede: ik heb helemaal geen zin om het Jules Verne-verzamelaarslegioen te vervoegen (de stamboom van Genghis Khan lijkt me minder vertakt) en bovendien heb ik nog geen letter van Verne gelezen. Ten derde, de staat: op enkele tientallen pagina's een heel milde vorm van waterschade (alles nog leesbaar, gewoon ietsje verkleurd), en een scheurtje in de voorkaft.
Maar nu dames en heren, het snoepverhaal.
  • Vroeg of laat kruist Verne iedere boekenliefhebber zijn pad. Waarom vandaag niet?
  • De inscriptie op de harde voorkaft::

  • Het bewijs dat dit boek minstens dateert van 1880:   

Deze pagina werd er niet ingeplakt, maar wel ingebonden (of is het ingenaaid? - damn).
  • De talrijke gravures + het feit dat het hier een bundeling van de drie verhalen van 'De kinderen van kapitein Grant' betreft: Zuid-Amerika (227 pagina's), Australië (226 pagina's), De Stille Zuidzee (204 pagina's). Die verschenen indertijd ook allemaal apart.   
 
  • De blinkende gouden snee:  


  • De Nederlands-Vlaamse verstrengeling. 

Gedrukt in Arnhem bovendien.

  • Het staaltje boekenmarketing uit de 19de eeuw: "Als de bergen niet tot Mahomed komen, zal Mahomed naar de bergen gaan ... De uitgever van EUROPA IN AL ZIJN HEERLIJKHEID keert die oude zegswijze om (...)" 

Initieel online speurwerk leert me - onder voorbehoud - het volgende: het betreft een uitgave van Robbers uit 1878. Een tweede druk waarschijnlijk, want - als, als ik me niet vergis - drukte Pieter Van Santen 'De kinderen van kapitein Grant' ook al in 1876 (dat was de allereerste NL publicatie). In de negentiende eeuw werden bovendien wel eens katernen gedrukt die dan later pas in boekvorm verschenen: gepersonaliseerd, ingebonden of ingenaaid, en vormgegeven naar believen. Daarom het belang van die pagina 'Wedstrijd 1880'..
Maar, mijn interesse en nieuwsgierigheid zijn daarmee belange niet bevredigd. Dringend tijd dus om de hulp van het Jules Verne Genootschap in te roepen!

PS: had ik het leeslint al vermeld?

*** 4/11/2010: Reactie van de heer Frits Roest, Archivaris van het Jules Verne Genootschap:

"Mijn felicitaties, dit is inderdaad een bijzonder geschenkboek. De wedstrijdcommissie heeft ongetwijfeld een ingenaaid exemplaar gekocht van elk van de drie deeltjes van De kinderen van kapitein Grant en die voor de gelegenheid samen laten binden in een heel luxe vorm, met prachtige linnen band, leeslint en goud op snee.

Uw analyse klopt heel aardig, het is inderdaad wat wij beschouwen als de tweede druk van 1878, na de eerste druk van Van Santen van 1876. Maar... de allereerste druk van deze titel in het Nederlands was die van De Breuk & Smits, Leiden, in 1868. Die had maar één illustratie, een gelithografeerde titelplaat."

Die wonderreizen van Jules Verne duren voort ...

Comments

Leuke vondst. Je begint al een beetje op mij te lijken...
Aha, ook een Jules Verne in de kast?
Neen, maar pa Perkamentus wel (en vroeger heb ik ze wel gelezen). Ik doelde meer op het blogonderwerp en je beschrijving
Biep biep ego-alert ;-) Maar dus blijkbaar wel een lezende of zelfs verzamelende vader. Lijkt me interessant om eens na te gaan waar nu net die kiemen van boekenliefde te vinden zijn: 1 prachtig boek, een lezende familie-omgeving, een leuke, lieve bibliothecaresse ...
Mijn echo is gelijk aan mijn blog; mooi, groot, interessant en goed.... ;-)

Mijn bibliofiele of liever bibliomane trekjes heb ik - denk ik - niet van mijn vader. Ik vermoed meer een soort compensatiegedrag.
Oeps, Perkamentus bij de psycholoog...
Of bij de journalist, nog slechter ;-) Zelf (hier gaan we weer, die bloggers toch) zie ik mijn bescheiden boekenliefde niet zozeer als compensatie, maar als een zeer bescheiden poging om grip te krijgen op de wereld. We hebben iets tastbaar nodig in dit ondermaanse: een warm lichaam, een stoffig boek: alles wat ons doet laveren tussen de eindigheid van het nu en de oneindigheid van onze dromen, verlangens, ambities ... Oeps, Boekenliefhebber bij de filosoof (wel goedkoper dan de psycholoog ;-)

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen