Posts

Showing posts from January, 2011

Time counts

"Suddenly, hatefully, it struck me that there was a generation younger than mine. Another bunch. And so we were no longer licensed to idle at cafés, to be merely promising as we we were in Paris, but were regularly expected to deliver the goods, books and movies to be judged by others. At my age, appointments must be kept, I thought, searching for a taxi.
Time counts."

Mordecai Richler - A sense of the ridiculous

Pringué: 30 ans de diners en ville

Image
There's no such thing as a free lunch, maar dit kwam aardig in de buurt: een snoepreisje van 36 uur richting Parijs en omstreken. Dineren in Saint-Germain-des-Prés, een nachtelijke wandeling langs de Seine, terrasje en overnachting in Montmartre, 's ochtends de bus op om te genieten van de zonsopgang tussen de zompige weiden en het glooiende groen van Haut-Normandie, een viergangenmenu in een aristocratische kader ... Bij thuiskomst verlang ik naar een verwen-verlenging, en haal ik een van mijn betere biblio-boeken uit de kast: 30 ans de diners en ville van schrijver/chroniqueur Gabriel-Louis Pringué (1885-1965).
Pringué op 25-jarige leeftijd, naar het portret van Jean-Frois Wittman.
Gepubliceerd in 1948, haalt Pringué herinneringen op aan 30 jaar dineren en converseren (hij begon eraan in 1906, na zijn legerdienst - "vingt-quatre mois de spleen") in de salons van de Parijse maîtresses de maison van zijn tijd: gravinnen, prinsessen en  markiezinnen die diners, bals…

Notebook

* Gelezen en goedgekeurd door Gerard. Zo luidt de stuntelige, handgeschreven aanbeveling op 2 (!) boeken in deze boekhandel. Wat met die andere 4756 boeken? Niet gelezen? Of niet goedgekeurd? Vertwijfeld aanschouw ik het tengere heerschap. Maakt minder geletterde klanten wegwijs in de kunst van het boekschenken. Oef, denk ik. Een praatjesmaker. Géén lezer.

* Geveld door de griep. En ook de boekenliefde verdampt bij hoge koorts.  

* Kreunen, steunen, roepen, tieren, briesen, laaien ... het is me allemaal best. Maar zuchten en puffen wekt op mijn gemoed. Van alle uitingen van verongelijktheid, mistroostigheid, miserie en zelfbeklag is de langgerekte puf de koning van mijn ergernissen. Zit je vredig in de bus, op je dooie gemak, zeg maar onthecht, met je neus in een boek, gaat het ineens van pppppjjjjoeffffffff in je rechteroor. Een astmalijder? Een laatste levenszucht? Nee hoor, een acuut geval van Weltschmerz.

* Toevallig zijn het bedrukte, beschreven, gelijmde, gebonden, gewitte ... …