Christiaan Weijts: veel vandaag, weinig morgen

Christiaan Weijts doet dat goed. Scherpe observaties, poëtische beschrijvingen, verstandige reflecties, vlotte dialogen: sterke steunberen met daarop een stevige, thematische koepelstructuur. Helaas wijst de koepel zelf vooralsnog meer naar de grond dan naar de hemel. Wat ik wil zeggen: Weijts moet hoger durven mikken en de tijdsgeest en wanen van de dag laten voor wat ze zijn: het nieuws van gisteren. Hij maakt iets te gretig gebruik van de werkelijkheid zoals we die op straat en op tv ondergaan/beleven. De didactische sociologenbril die hij daarbij opzet, verhindert dat zijn boeken nog dagenlang nazinderen of ons blijvend veranderen.
 

Nochtans, dat Weijts schrijftalent heeft, en dus iets heeft te vertellen en ook nog weet hoe, bewijst hij opnieuw in de "dansnovelle" De etaleur. Mag ik het epitheton dans even in de (boeken)marketinghoek zetten? Want dans mag dan wel een inspiratiebron zijn geweest, als niet-gebriefde lezer merk je daar weinig van. De vluggere opeenvolging van acties, de abruptere overgangen van ruimte en tijd, het inzoomen of uitvergroten, de kracht van de suggestie: het zijn technieken die we ook kennen van de film. Zelf vond ik deze schrijfstijl alvast verfrissend: de tempowisselingen en de actie creëren een ademruimte waarin Weijts' gedachten en observaties nog beter tot zijn recht komen. En de verbanden die hij maakt tussen de ogenschijnlijk losse eindjes: petje af. Die grote roman, met een tijdlozer karakter en een gedurfder engagement, komt er vast nog aan.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen