Diplomatiek incident op Nacht van de Poëzie

Een beetje poëet kent zijn wereld. Als hij als eens buitenkomt, trekt hij zijn zondagse kostuum aan. Wie weet ontmoet hij deze avond wel die ene ware, die alfabete poëtenvrouw die zijn gezucht en ontucht te baat neemt, zolang hij maar versjes neerkriebelt waarin zij spiraalt als prinses van de kosmos. Maar helaas, het pakje van de Nacht van de poëzie - de concertzaal van de Vooruit - bleek enkele maten te groot. De stemmen verschrompelden al bij voorbaat, en de woorden waren al koud nog voor ze onder de studentenrokjes van de eerste rij konden duiken. Op het appèl: een beetje nieuwe wijn, maar vooral oude zakken. En het publiek, tja. Wat kan je verwachten met een  toegangsprijs van 20 euro? Geen Arabische Lente, geen grof geschut of grote monden, geen vranke en vrije orgie van lust en laster. Integendeel, je moet het stellen met welopgevoede twintigers en gearriveerde vijftigers - kortom, het lezerspubliek van hoofdsponsor Knack. Helemaal niet erg, de poëzie die een stille dood sterft, dan maar beter op een podium. Maar de makke tamheid die sprak uit het gebeuren, de burgerlijke vertoning die het was, had bijlange niets vandoen met de aangekondigde anarchie en revolutie die - mogen we het geloven? - de voorbije edities kenmerkte. Het was een aaneenrijging van spreekbeurten, een salvo van woorden die sissend implodeerden. Geen grootsheid of machtsvertoon, geen anarchie of aanstekelijkheid. Wel mooie rijmelarijen en incontinent gezemel, ijdel geshockeer en lichtvaardig gezweer (gezwel). We stonden erbij en keken ernaar, dronken ons een stuk in ons voeten en veroorloofden ons bij de terugkeer in Brussel een zekere dichterlijke vrijheid bij het parkeren. Met deze boodschap op de voorruit tot gevolg:

Dan tóch nog een diplomatiek incident op deze euh ... vreemde nacht.