playmobilparty

Naar verluidt beginnen de voorhoofdskwabben van Westerse kinderen te krimpen, omdat ze opgroeien in een verarmde werkelijkheid. Waarom een walnoot, als je ook toekomt met een gedroogde rozijn? Alles kent zijn plaatsje in deze tijden. Risico is niet langer een onverwachte uitkomst op leven en dood, maar de naam van een gezelschapsspel. Het leven als playmobilparty: je kan wat schuiven, puzzelen en knoeien. Volg de handleiding en je wordt beloond met het prentje op de doos. En zo worden onze acties en gedachten begrensd door realiteiten die we slechts moeizaam op hun ware aard weten te beoordelen. Een bombardement van activiteiten, weetjes, woorden, meningen, gebeurtenissen verhult dat twee grote kwaaddoeners, overbevolking en overconsumptie, in alle stilte voortwoekeren. Menselijke instincten en millenia-oude gewoonten worden  in twittertempo opgezogen door een zwart gat van afleiding, robotisering en digitalisering. Houd alvast een doekje voor het bloeden bij de hand. Maar vergeef me mijn parler vrai, want positief denken zal ons redden.

Hoe zullen de literatuurcritici terugkijken op deze tijden? Zeg me als ik het fout voorheb, maar is het niet tijd voor een hernieuwd magisch-realisme? Mogen we geen vrijbrief door onze vingers laten glippen voor een beetje fantasie die verder reikt dan onze buurman? Moeten we niet opnieuw de deur openen voor pratende atomen, levende doden en stinkende sterren? Kortom: hebben we het niet gehad met die k(r)abbelende menselijke relaties, gevoelens en hormonen? Of is verbeeldingskracht het eerste offer op het altaar van het digitale copy-paste-tijdperk?