Een man merkt nooit iets

Naar het schijnt komen de Indignados en Indignées, verontwaardigde zielen die uit de overbevolkte boot vallen, steeds vaker op straat. Ik heb er welzeker sympathie voor, maar je hoeft geen Madame Soleil te zijn om te weten dat zulk protest een tegenbeweging van meer politie(controle) en minder bewegingsvrijheid zal teweegbrengen. Het begint met een voetzoeker en voor je het weet, staat er een gewapende kaki-maki naast je bed.

Slingerbewegingen van gezapigheid en verzet zijn geheel eigen aan de menselijke ontwikkeling. Belezen mensen verwijzen wel eens naar het interbellum om de huidige crisis/recessie te duiden, maar ook in de jaren '80 beleefden we woelige tijden met werkloosheid, terrorisme en een dreigende atoomoorlog. Ik heb nooit het nut ingezien van het te boek stellen van verzamelde columns, maar daar kom ik nu op terug: columns blijken een uitstekend tijdsdocument. De onderwerpen en ondertoon van enkele stukjes over politiek (overheidscontrole, nationalisme enz.) gebundeld in 'Een man merkt nooit iets' van Hans Ree (1985), een Nederlands schaker die wel een stukje van de wereld heeft gezien, vertonen meer dan 1 parallel met de actuele situatie. Wat denk je hiervan:

"De naar mijn idee steeds toenemende neiging om van alles aan de kaak te stellen, baart me zorgen omdat ik denk dat de democratie en de vrijheid van het woord gebaat zijn bij een klimaat van politieke slapte en onverschilligheid."

Een tweesnijdend zwaard naturlijk, want ook de 'vrije markt' heeft daar zijn voordeel mee gedaan, maar niettemin een overpeinzing waard. En het stukje, geschreven in 1983, besluit als volgt:

"Ik las eens over een advertentie, waarin een medewerker werd gevraagd, liefst zonder zogenaamde 'persoonlijkheid'. Zo'n advertentie zou ik ook wel willen zetten, maar het ziet ernaar uit dat steeds minder sollicitanten zich aangesproken zullen voelen."