Le bibliomane

Zetfouten, misdrukken: ik ga er niet naar op zoek, maar het is wel een leuk extraatje. Zo vond ik recent op pagina 28 van Steven Johnsons boek Briljante ideeën, hoe kom je erop? deze annotatie van de redacteur in de kantlijn:


Zo'n vergetelheid geeft je even een inkijk  in het productieproces - en ja, het is teleurstellend dat de redacteur in kwestie zijn heil zoekt bij google, maar het pleit dan weer voor hem/haar dat hij toch kiest voor de oplossing met het minste aantal 'hits'.

Leuk, zo'n erratum, maar ik ga er dus niet naar op zoek. In tegenstelling tot een bepaald soort bibliomaan, zo leert ons dit gevatte puntdicht:

Le bibliomane

"C'est elle ! ... Dieu ! que je suis aise !
Oui ... c'est ... la bonne édition ;
Voilà bien, pages neuf et seize,
Les deux fautes d'impression
Qui ne sont pas dans la mauvaise."

Hilarisch en voor sommigen misschien herkenbaar. Ik las het in Een leven als een oordeel (1968) en volgens Jacques den Haan is het versje van de hand van de Franse schrijver Raoul Ponchon (1848-1937). Gabriel Peignot echter schreef het anderhalve eeuw vroeger, in zijn Manuel du Bibliophile, ou Traité du Choix des Livres, Contenant des développements sur la nature des ouvrages les plus propres à former une collection précieuse (1823, Dijon), al toe aan de Franse dichter Robert Pons de Verdun (1759-1844). Peignot heeft het dus onmiskenbaar bij het rechte eind, want in 1823 was Ponchon nog niet geboren.

Het  betreft hier dus geen type- of zetfout, maar in deze context is het natuurlijk wel verleidelijk om te denken: "Als er nu evenveel bibliofielen als sportliefhebbers bestonden, dan kwam er vast een nieuwe druk van het prachtige Een leven als een oordeel, met een toevoeging nvdr bij het fragment in kwestie." En dan was ik in het bezit van de enige echte goede uitgave. A l'aise.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen