Zwijgen is out

Elf januari was een bijzondere dag. Op 12 uur tijd transformeerde staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block bijna van zero to hero. Met dank aan de underdog-sympathie van de Vlaming en het belabberde intentieproces van een opiniërende journaliste.

Karaktermoord. Verijdeld. De Morgen-journaliste Tine Peeters had waarschijnlijk een ander resultaat in gedachten toen ze haar pen in het zwartste zwart dipte en staatssecretaris De Block aan het kruis nagelde als de meest misplaatste en incompetente staatssecretaris ooit. Of tenminste, wat er overbleef van De Block. Want romantische zielen die dachten dat vrouwen de voorkeur geven aan verdoken gifmengerij of slinkse sluipmoord, werden ruw wakker geschud. Deze fury of hell sloeg de tegenstander tot moes, schopte er alle leven uit, zette er vakkundig het mes en de bijl in, en besloot om er nog eens over te rijden met de tientonner waarmee ze bij De Morgen normaal de niet-verkochte weekendkranten ophalen.

Schimmige verwachtingen
Faut le faire. Peeters velde haar vonnis niet op basis van het beleid van de politica. Wel op basis van een prematuur kruisverhoor dat blijkbaar niet voldeed aan haar verwachtingen. Die verwachtingen blijven trouwens schimmig, want inhoudelijk steek je van dit stukje abortusjournalistiek weinig op. In de gewraakte ‘Bijgedachte’ (“ De Block had haar erfenis beter geweigerd”) komt de journaliste inhoudelijk niet verder dan een winterkou-tafereel. Was die ‘Bijgedachte’-kolom nu maar gevuld met een overzichtelijke reeks van spelers, uitdagingen en cijfers van de Belgische asielproblematiek, denk je dan. Met zo’n objectieve informatie – journalistiek zouden sommigen dat noemen – kom je als lezer toch een eind verder.

Bloeddorst
Waar komt die bloeddorst toch vandaan? Herinner u de wellust waarmee De Block belachelijk werd gemaakt toen ze na haar aanstelling verkondigde 30 dagen te zullen zwijgen en studeren. Iemand die zijn strepen nog moet verdienen, durft het aan om de vierde macht te negeren? Oei oei, De Block was al aangeschoten wild nog voor ze de arena had betreden. Terwijl ik alleen maar dacht: een beetje zwijgen en studeren, dat lijkt me nu eens een verstandige reflex. Maar zwijgen mag niet langer. Zwijgen is out. En voor u zegt: niet het zwijgen, maar haar gebrekkige kennis was het probleem, zeg ik: een nieuwe, nuchtere kijk kan alleen maar een voordeel zijn op het puinhoop-departement van asiel en migratie.

Langetermijndenken, kortetermijn-communicatie
Het DM-artikel was een uitschuiver die kadert in een algemene hyperkritische atmosfeer. De hele actuele politieke berichtgeving ademt een zeker revanchegevoel. Na 500 dagen gedwongen rust – die periode van waakvlamjournalistiek waarin werd gemeld dat er niets te melden was - is het weer tijd om de kachel op te stoken. Op elke slak wordt zout gelegd, elke uitspraak wordt gedissecteerd, op elke flodder moet meteen gereageerd. Daar is niks mis mee, zolang de journalisten zich focussen op de inhoud: de cijfertjes, de beleidsmaatregelen, de te verwachten impact. Maar als men daarentegen altijd maar weer focust op tegenstellingen, ruzietjes, schandalen (flink geholpen dor deze regeringscoalitie van moetens, natuurlijk) dan denk je: dan maar liever even geen nieuws. We verwachten van onze politici meer dan ooit langetermijndenken en duurzame oplossingen. Misschien moeten ook de politieke journalisten iets meer afstand nemen en minder happig zijn op hun 24/7 kortetermijn-communicatie.

Comments

sneuper said…
Ha Boekenliefhebber,
Ik heb je een award gegeven!
Kijk op http://boekenblog.blogspot.com/2012/03/in-de-prijzen.html

sneuper

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen