Mezzogiorno due

De loopjongen achter ons neemt zijn taak serieus. Een wandelende advertentie voor anabolica. Testosteron genoeg, alleen de vriendelijke uitdrukking verraadt dat hij tot dusver is ontsnapt aan het echte werk. Glimmend van trots dat hij erbij mag zijn (staan, niet zitten), connected maar niet made zoals de staalharde boeventronie die de obese godvader flankeert. Voor verkeerde cafés heb ik intussen een goed ontwikkeld zintuig. Verkeerde terrassen, daar moet dus nog aan gewerkt. La famiglia. De passerende carabinieri doen heel hard hun best om te kijken of de maan nog aan het zwerk staat. Een goedlachs groepje veertigers versterkt de gelederen. Middle management. De cafébaas kijkt even gelukkig als een geëlectrocuteerde kat. Hoe lang nog? zie je hem denken. De meid van alle werk. 'The Big Clock' van Kenneth Fearing (verschenen in 1946, leer ik nu pas!) weet dat het rad blijft draaien, dat individuen onbelangrijk zijn en dat er zo af en toe iemand vermorzeld wordt. Een ronduit heerlijk boek vol dialogen. Het leven zoals het is. Overpeinzingen, gekabbel, observaties, routine en vermeende standvastigheden. En dan: bam, bam. Actie in een flits. Voorbij voor je het weet.


Na Bari hebben we onze zinnen gezet op een rustig kuststadje om te genieten van zon en strand. Het noordelijker gelegen havenstadje Trani blijkt een Knokke le Zoute zum kotzen. Alle terrasjes zijn een toonbeeld van zielloos, 'eigentijds' design, een al te gezapige nouveau-riche-etalage die slechts 1 reactie losweekt: run! En zo keren we ons naar de zuidkant van Bari: Torre e mare is volgens de loketbediende van het station een mooie plek. Ware het niet dat het station links, rechts, voor en achter omsloten is door ... autosnelwegen. Klein duimpje in Surrealisme. Op naar een andere geroemde en bestoefte bestemming: Polignano a mare. Alleen 4-sterrenhotels te bespeuren. Het aanbod van louche Lorenzo met de bankschroef-handdruk om ergens op een klein appartementje te verdwijnen, leggen we wijselijk naast ons neer. Monopoli dan maar, enkele haltes verderop. Ten langen leste belanden we bij het vallen van de nacht in Hotel Clio. Opluchting. Tot het feestje aan het zwembad losbarst. Trillende bassen tot diep in de nacht. Ik wil niet weer een andere kamer gaan vragen. Alles wat we vandaag doen of proberen te manipuleren, draait in ons nadeel uit. The Big Clock tikt de seconden weg op slechte jaren '80 muziek. Lawaai, wie schrijft er ooit een goed boek over? De ochtend erop groet een geel vogeltje me op het balkon. Het tij keert. The Big Clock draait weer even de goede richting uit: Brindisi, here we come.

Comments

"The eye saw nothing but innocence, to the instincts she was undiluted sex, the brain said here was a perfect hell."

En dat op de eerste pagina.. Dat beloofd !
you're in for a treat!

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen