Mezzogiorno tre

Het derde boek dat me op dit reisje vergezelde was Het schervengericht van A.F.Th. 1.103 gram droog gewogen, maar wat een heerlijke metgezel! Uitgelezen is het nog niet, maar hoe heb ik genoten van die spitse, doch omfloerste en niet geheel van de pot gerukte dialogen tussen Remo Woodehouse en Scott Maddox. Het verhaal belandt nu in een nieuwe fase, want de omzwachtelde identiteiten beginnen zich kenbaar te maken en ik ben benieuwd of dit ook invloed zal hebben op schrijfstijl en verteltrant. Mijn eerste kennismaking met A.F.Th is dit, en zo gaat er alweer een nieuwe boekenwereld voor me open. Gelukkig maar dat er nog wat plaats is in die rekken.

Lezing geschiedde vooral in de wonderlijke b+b-kamer van Cornella, die 20 jaar lang een privéclub had in Brindisi, en nu haar gastvrijheid uitleeft door het ontvangen van reizigers. ("Last week there was an Englishman who wanted his breakfast at 5 AM! 5 AM, that's when I go to sleep, I told him!"). Brindisi is een snijpunt van culturen, vroeger de uitvalsbasis voor kruistochten en handelsreizen naar het oosten. En nog vroeger een pleisterplaats van Romeinse schrijvers als Cicero, Horatius, en Vergilius die er zijn laatste zuurstof binnenhapte. Een aanrader! Al zullen alle Apulianen, ook de inwoners van Brindisi, nog eerder de loftrompet steken over het kunstige, middeleeuwse Lecche, waar mijn vriendin zich beter in haar sas voelde dan ik, die iets te veel de indruk kreeg in een (drukbezocht) museum rond te lopen. Onze nacht in het nabijgelegen kuststadje San Cataldo, was dan weer een passage die ik ook nu nog niet op haar waarde kan schatten. Doods, onweer, ondrinkbare lokale wijn (balsamico-azijn is lekkerder) en een b+b in een groene residentiële wijk (de eigenares die Franse verzen van Alfred de Musset begint te citeren, een zwarte 'bediende' die als ik hem wil ontlasten van onze handdoeken me steeds weer de hand schudt en de handdoeken angstvallig vasthoudt, drie dobermanns, een uitzicht op een betonnen wasteland met een pizzeria waar je elk moment een ufo-landing verwacht, loslopende troepen honden, één kikker die meer lawaai maakt dan dit alles samen) die ik u nu niet meteen zou aanraden. Vooral omdat we erin geslaagd zijn om bij ons ontbijt de koffiemachine, waar de eigenares zo trots op was, helemaal naar de knoppen te helpen. "No please, don't help anymore. Just sit back and relax!" sprak de dobermannvrouw. Zelfs de brulkikker werd er stil van.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen