de taal van de partijkaart

"Het is triest om te zeggen, maar zonder koning bestond ons landje niet meer," sprak de landgenoot. Het klonk een beetje als "Het is triest om te zeggen, maar zonder Bella dronken we nu geen melk". Een waarheid als een kreupele koe, die bij de overwegend Franstalige tafelgenoten op grote instemming kon rekenen. De koning, hoe kom je erop?, dacht ik. Heeft die sukkelaar eigenlijk wel stemplicht? Maar zie: het wonder was geschied, ons land bestond nog, en daar mochten we de harembewaker van het Belgische bordeel dankbaar voor zijn. Een pluim op zijn kruin.

Trein te laat? Proteststem!

Vlamingen en Walen, we verschillen een beetje, en gelukkig maar. Net zoals de Parijzenaar en de Provençaal, de Fries en de Limburger, de Zuid- en de Noord-Italiaan anders in het leven staan. Taal een bindende factor? Laat me niet lachen. Als België een Siamese tweeling mag heten, dan is het groot-dietsche gedachtengoed een leproze bedelaar, een kermisattractie. Alleen al het opstellen van een inburgeringstest zou tot burgeroorlog leiden.Waarom dan stemmen zovele Vlamingen op die protectionistische, separatistische N-VA? Het merendeel van al die (toekomstige) N-VA-stemmers zijn waarschijnlijk gastvrije mensen die een anderstalig familielid vergasten op een bourgondische tafel vol vin, pain et boursin. Maar toch, het zit ons blijkbaar in de genen: rechts stemmen en proteststemmen. Het is wachten op het eerste doctoraat over de invloed van treinvertragingen en fileleed op het stemgedrag van de Vlaming: doorslaggevender dan de politieke programma's als je het mij, bij afwezigheid van een treinbegeleider, zou vragen.

Van ranzig naar rancuneus

De N-VA zit al jarenlang in de Vlaamse regering, en toch komt ze er nog altijd mee weg om zich te profileren als protestpartij. Is het niet de schuld van de Walen of de PS, dan wel van Europa, de media of de Vlaamse coalitie- en/of oppositiepartijen. Hun echte doel, dat ze trouwens gewoon erkennen: hun mannetjes en vrouwtjes plaatsen in alle geledingen van het bestuur en de administratie. Een machtspartij worden. En als de Vlaming binnen enkele jaren op een andere 'protestpartij' stemt, dan zitten zij al lang hoog en droog beschut, ver weg van de loopgraven, alwaar ze nog jarenlang hun Vlaamse taal kunnen spreken: die van de partijkaart. We moeten N-VA inderdaad dankbaar zijn dat ze het Vlaamse thema gerecupereerd hebben. Onze reputatie is geëvolueerd van ranzig naar rancuneus. Een hele stap vooruit, hier in het hinterland van de Vlaamse kust.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen