Journalistieke manoeuvres


Met veel luister binnengehaald (naar aanleiding van deze exlibris), met de schrik om het hart geopend: een prachtig paard van Troje met enkele ongenode gasten, papiervisjes genaamd. Oeps, hoe sympathiek het antiquariaat ook moge weze ('het boek ziet er niet uit, we geven u een kleine korting'), de visioenen over de krioelende beestjes die daar huis houden, verplaatsten het linea recta naar de zwarte lijst. Na de eerste paniek (brandstapel? oud papier? composteren?) wint de ratio het van de afkeer (ik ga toch niet doelbewust een zeldzaam boek uit 1909 uit de wereld helpen) en steek ik het in de vriezer.

Misschien sloeg die kilte ook toe op mijn gemoed, want de prachtige intro die me overtuigde om het boekje ook driedimensionaal aan te schaffen, wordt niet geëvenaard in de teksten. Moraal, je klopt er voorwaar mijn lust mee dood. Mijmeringen, jullie overstijgen zelden het palaverende puddingnivo. Ook mijn sprokkeltocht naar oude, ongekende en in onbruik geraakte woorden levert niet het verhoopte resultaat op. Wat blijft: het inzicht dat er op een eeuw tijd helemaal niet zoveel veranderd blijkt. De natuur kruipt nog meer in zijn schulp, de lawaaierige golven van de vooruitgang denderen voort. In 1909 was het Chinese gevaar ook al van de partij. Er werd al eens een Engels woord gebruikt (fancy fair!). De auto was een afrodisiacum en echtbreker. De goede intenties waren, nou ja, ook niet meer dan dat. Marketing heette wel nog gewoon Reclame, maar bleek al even duivels. Mensen slalomden door het leven als door de caroussel van 2012. Moraal van het verhaal: klagen en het voorbije betreuren, het helpt ons geen sjogge verder. Lang leve de toekomst! (die dag waarop ik dit boek met vernieuwde blik ter hand neem)


Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen