de mot in de plot

Een onzichtbare maar altijd aanwezige gezel bij het lezen: verwachtingen. Dat uit zich velerlei. Je hebt de verwachtingen vooraf, de reden waarom je besluit het boek te lezen: achterflap, voorflap, (voorgeschiedenis of het ontbreken ervan met) auteur of thema enz. Vervolgens heb je de verwachtingen die het boek zelf creëert tijdens de eerste pagina's. Al snel denk je: dit wordt niets, dit is geniaal, dit wordt afwachten. Bij The Power-House van John Buchan dacht ik bij die eerste pagina's: yep, right up my street. Condense schrijfstijl, de vrucht van een gedegen levenservaring. Met enkele citerenswaardige zinnen tot gevolg: ' "They also serve who only stand and wait," you know'  // 'The prospect of travel always went to his head like wine.'  Gerustgesteld door die stijl, ging ik er spontaan vanuit dat me ook een slimme, doordachte plot te wachten stond.

 
Maar na enkele tientallen pagina's in dit milieu van MP's, advocaten en zakenlui valt me op hoezeer het toeval de norm wordt, en de geloofwaardigheid van de verteller smelt als sneeuw voor de zon. Kortom: de mot zit nu al in de plot. En zodoende verschrompelen mijn verwachtingen sneller dan een gedroogde abrikoos in de woestijnzon: Gewoon enkele mooie zinnen zoals in het begin, Buchan. Meer hoeft het niet te zijn ...

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen