L'éloge de la bibliofolie


Ex-libris uit een van de boeken uit de bib van Komrij (met dank aan die intense Bubb Kuyper-veiling). De naam Bruell. (een afkorting van ?? - ik krijg alvast de hoogst gewaardeerde zoekhulp van www.le-bibliomane.blogspot.be ) had enkele maanden terug al mijn aandacht. Nu pas bij een nauwere bezichtiging valt me de spreuk op: L'Eloge de la bibliofolie. En zo brengt Komrij me al twee dagen na elkaar aan het lachen.


Want gisteren vond ik in een oude knipselmap een twintigtal uitgescheurde (klinkt oneerbiedig, terwijl dat in die papieren jaren net een eerbetoon was natuurlijk: scheuren = houden van) recensies die Komrij onder het pseudoniem Patrick Demompere in de rubriek Ezelsoor & Co schreef. Dat blijkt lang niet allemaal het beruchte venijn, er spreekt ook veel mededogen uit. Meer dan eens gaat aan de eigenlijke slacht//offering van de auteur in kwestie een wetten van het mes vooraf dat alle literatoren en recensenten terug naar de hoenderstal drijft, en Komrij deelt in deze stukjes ook zijn eerlijke visie op lezen en literatuur. Een heel mooie valt te genieten in zijn hoogst humoristische dissectie van de toentertijd nieuwste van Nooteboom ("onze nippo-teutonico-hispanjoolse thuisloze"):

"Wat verlang ik van een boek? Dat ik er niet bij in slaap val. Voilà het laatste en enige woord over mijn literaire credo." 
 
Al speelt slaap soms een rol in het leesgenot natuurlijk: doorlezen tot de slaap je echt overmant, het boek dichtslaan, de ogen toe en nog net de tijd om te denken: prachtig boek ... waarna de duisternis het overneemt. (Iets wat ik gisteren mocht ervaren bij het veelbelovende A Tenured Professor van John Kenneth Galbraith).

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen