Heerlijk sneupen

Schroom - denk ik. Eigenlijk een kwaliteit. Zonder profetieëndrang valt er ook heel wat te genieten. De winterzon, de meisjes, de doorbloede atmosfeer van een opgewekte winterdag. Er hangt helemaal niks in de lucht. De lucht is zwanger van zichzelf - gebouwen en mensen zoals je ze ook op stillevens ziet. Boeken. Laat maar komen. In Passa Porta de nieuwe van Guido Fonteyn. Alsof je rondloopt in een Casa of geschenkenwinkel: je zal er ongetwijfeld genot aan beleven, maar heb ik geld te veil voor een peper- en zoutvatje anekdotiek, een grabbeltje in de geschiedeniston? Heb ik de essentie al niet genuttigd met het lezen van die bespreking? (en minder dik dan verwacht - in gedachten weeg ik ronkerigheid, verhaal en focus).
Ziedaar: 2014, maar nog altijd boeken over levenskunst in de solden. Mijn god, het woord siert zelfs de titel - meer zelfs, wordt 'getipt' door de uitbaters. Levenskunst. Sorry, geen nood aan profetieën vandaag. Ik ga ze allemaal langs: die buitenlandse auteurs, die terug in het leven geschreven episodes, calamiteiten, geschiedenissen en wat al niet meer. Had ik geld te veel, ik liet me graag verleiden. Maar zo'n onbekende auteurs: bestaan daar geen bibs voor? Te weinig kennis. Schroom. Manguel. 'Gij zult een bestseller schrijven'. Ozick, gij zult nooit ofte nimmer vindbaar zijn. Komrij, gij zult mij altijd verrassen. Met dit boekje uit 2011:


En kijk: tijd om het ambacht in ere te herstellen. Dit is pas echt 2014. 'Columnisten' en 'vak' in dezelfde zin. Iedereen heeft een klavier en publicatieknop - het is pas als een derde die knop beroert dat er ooit sprake kan zijn van 'vak'. Schroom, ik verwacht veel van u. En wat blijkt: allemaal mij merendeels onbekende Nederlanders. Onwetendheid en schroom, het perfecte koningspaar.


Twee boekjes en al een flinke duit besteed. Maar de lucht is lucht, de boekenliefde ... Het Ivoren Aapje op het middaguur - stapels. Lang leve de wanorde. Maar eerst een afgelijnde Komrij-check. Bingo. Mijn oog dwaalt af naar die andere auteur: drie deeltje Jongstra. Nooit iets van gelezen - maar ik herinner me het enthousiasme van iemand anders. Iemand anders. Schroom en inwisselbaarheid.


 Wat is er hier aan de hand? Nu ook links een meubeltje met gestapelde, driekwart aan het zicht onttrokken boeken. Een laag meubeltje, op snufffelhoogte. Boeken die uit de gratie lijken gedonderd, maar toch niet helemaal. Dit zijn de avonturiers buiten de piste. De gewild verdwaalden. Een hardcover Salamander (1954), een bibliofiele ademtocht:


En dan een naar verwachting hoogst vreemde historie, geschreven tijdens WOI:


 Mijn barometer geeft geen sjogge. Alsof het allemaal zo bedoeld is.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen