Dogtooth - Kynodontas

Zaterdagnacht en ik val voyeurend binnen in een slaapkamer waar zich een niet-alledaags - of zo hoop je dan toch - tafereel afspeelt: een man zet achteloos een koptelefoon op, de liggende vrouw (Michelle Valley) ontdoet zich van haar slipje, spreidt de benen - nachtjurk nog aan - en de man kruipt bovenop haar. Mechanische liefde. Ik vraag me af: zie ik dit wel goed? En ik ben vertrokken voor de rest van deze zeer vreemde, gestileerde film die zich gaandeweg ontvouwt als een geschifte parabel over een Grieks gezin waar seks de motor of althans een belangrijk roterend onderdeeltje lijkt te zijn van een bizarre machinerie. Een machinerie waarin moeder, twee dochters en zoon hun dagen slijten in een intens kleurrijk maar vacuüm getrokken decor van huis en tuin. Hun enige contact met de buitenwereld: speelgoedvliegtuigjes die uit de lucht vallen.
De zoon bedrijft de liefde met een derde (Anna Kalaitzidou) - een vrouw die zich ook laat likken door een van de dochters. Men likt zich trouwens laveloos in dit gezin: buiken, schouders, ... Blaffen is ook een gegeven - want de kat blijkt de buitenwereldse vijand en vader drilt de kinderen in hun hond-zijn. Wat er ook zat aan te komen: incest, het begin van het einde. Verbaasd was ik niet, want deze intrigerende, gespannen en gestileerde vertelling deed me de hele tijd denken aan The Cement Garden (met Charlotte Gainsbourg), een film die ik lang geleden zag - eveneens badend in traagheid, broeierigheid en een minimum aan actie maar een maximum aan geladenheid.


Likken als dank voor een cadeautje


De ravissante Anna Kalaitzidou

De kat is de vijand.


Jammer dat ik het begin (of de helft?) heb gemist - maar blij verrast dat er nog zo'n verbeeldingsrijke, symbolisch geladen en prachtig verfilmde verhalen worden verteld. (Blijkt een beetje een kritiek/satire op de Griekse opvoeding).

Regisseur: http://en.wikipedia.org/wiki/Yorgos_Lanthimos

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen