Jongstra: de psychologie van de zwavel

Maandag misschien toch ook maar zijn 'Disgenoten' gaan halen. Want de kennismaking met Atte Jongstra is meer dan geslaagd. Jongstra is een geboren verteller die weet te betoveren met stijl en inhoud - een infusie van fantasie, autobiografie en mythologie (al bedoel ik met dat laatste: tijdloosheid - het vermogen de tijd te onttrekken aan het nu). Deze verhalenbundel is de vrucht van een 33-jarige, maar laat al een eigen stem weerklinken. Een enkele keer is de hitte van lood. Maar veel vaker is de persoonlijkheid al present: in woorden en in keuze, zoals blijkt uit de puzzelconstructies rond de zwaarmoedige Multatuli en de met waanzinnigheid flirtende Strindberg. Twee auteurs waar ik niet warm voor loop, maar de invalshoek van Jongstra kweekt belangstelling. Feit en fictie? Ze vullen elkaar aan - zijn allebei onmisbaar voor een beleefde realiteit.  Hoogtepunten: Een perfect stuk en De Zaak Riemsnijder. Feit, dacht ik eerst. Tot In uw handen beveel ik mij aan wat voorafging op losse schroeven zette. En zo gaat dat maar door: nu eens feitelijk, dan weer fantastisch. Obsessies dienen zich aan als versnapering, terzijdes vullen langzaam het gedachtenblad. Altijd ook een spoor van lichtheid, een vermogen om het onvermogen speels te benaderen. Meer van dat graag! 

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen