een trompe-l'oeil van kanariestront

Daar ligt ze dan, de liefde. Kruimels op de grond. Misschien moet ik maar een kanarie in huis halen. Een kwetterend schepsel dat de kruimels vermaalt tot stront. Een trompe-l'oeil van kanariestront, als een bevroren Niagara-waterval. Want als de liefde verdwijnt uit de liefdeshistorie is het niet de historie die knaagt. Het is de toekomst die een knauw krijgt. De klok tikt tegenwijzerzin en bij elke tik welt de woede aan. Ergens gloort al iets wat op deernis lijkt, maar afscheid nemen is vooral afscheid nemen van wat had kunnen zijn, niet van wat geweest is. En onderwijl timmer je alle spleten en kieren van het tochtige hart vakkundig dicht, natuurlijk. Het besef dat de toekomst net dat tikkeltje anders zal zijn. Lang leve de trompe-l'oeils.

Comments

Joke said…
Tegen hartzeer is weinig te beginnen, men moet het doorstaan, vrees ik. En troost zoeken, in de boeken. Sterkte.
Ach, de pijnproeverij kent ook zijn grenzen - ben alleen wat verbaasd dat de woede die zich aandient onder het mom van een dozijn andere gevoelens zo lang duurt. Maar je hebt gelijk: lezen gdv. ;-)

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen