notebook

Zit ik in de bus, wordt mijn situatie zowat levensecht verwoord door 2 spiegelbeelden. Lief weg, werken op de onmogelijkste uren, een algehele moedeloosheid die kristalliseert in die ene vraag. 'Wat doe ik hier, in deze rotstad?' Nounou, die buiksprekers, doen dat niet slecht. Zin per zin, woord per woord strelen ze langs de knobbelige wervelkolom van mijn bestaan. Een pijnscheutje hier, een krampje daar, ze houden halt op de perfecte plaatsen, wat een feest der herkenning! Komaan, denk ik, want nieuwe meiden zijn in hun leven verschenen, en al lijkt hun dialoog eerder beleefdheid dan beleving, hun levenslust eerder gedobber dan een stoutmoedig splitsen der zeeën, mijn verwachtingen groeien, dit is wat je noemt een meevaller. Zeg het maar, denk ik, kom hier met die verlossende woorden, hoe zijn jullie de modderige oevers van de impasse ontvlucht? Ja hoor, het langverwachte inzicht komt eraan, ... buikspreker 1 brult het uit: 'Niet te veel over nadenken, anders word je zot!' Mijn wervelkolom verpulvert tot gruis, mijn knoken vervliegen in de wind, mijn gedachten dwarrelen neder tot een zeefdruk van teleurstelling. Wat een rotstad.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen