Posts

Showing posts from July, 2014

lawaai

Image
Sinds kort beweeg ik me dagelijks in de openbaar vervoer-carrousel. Als huurling weliswaar, maar toch. Dat levert verhaalstof in de breedte & de diepte op - maar wat me het meeste opvalt: het volslagen onnatuurlijke lawaai van onze geïndustrialiseerde omgeving. Mijn reptielenbrein (of kattenbrein - om dichter bij huis te blijven) draait overuren. De wakkere zintuigen zetten nog maar 1 stap buiten de deur of ergens gaat al een alarmbelletje af: oeps, aanslag op de oren. Die alertheid ruimt al snel plaats voor uitschakelen, negeren. Aanpassen heet dat, terwijl het lawaai er natuurlijk nog altijd is en onvermijdelijk ook onze ervaringen, interpretaties en humeuren beïnvloedt. Om maar te zeggen: de enige auto waar ik vandaag naar omkeek was een elektrische. Geen voos geluid, helemaal conform het natuurlijke en innerlijke ritme. Vreemd dus hoe een op dag in een niet zo ver verleden de uitzondering - onnatuurlijk lawaai - de regel werd. Niet zo vreemd voor autochauffeurs zelf natuurlij…

oude liefdesbrieven

Image
Oude liefdesbrieven. Weerkerende afsluitende frase na zulke brieven van gemiddeld rekto en verso:  'Ik ga nu stoppen, want ik had eigenlijk niet zoveel te zeggen.' Prachtig. :-)

geurtje

Versgewassen lakens en toch een kwalijk, zurig geurtje. Ben ik levend aan het ontbinden of zo? Rondkijken, matras omkeren, kadavercontrole. Niks. Pas na vijf minuten verderlezen, besef ik: het is dit boek. In 2005 nieuw aangeschaft, nu al een lijkgeur aan het verspreiden. Zuurhoudend papier - in tegenstelling tot de zuurvrije schrijver. Wat een onrecht. Hoewel. Moet je je boek maar niet 'Eendagsvliegen' noemen.

dit is de dag

Onder het motto ‘je moet je kleden voor de functie die je wil, niet die die je hebt’ zocht Bastiaan zijn toevlucht tot dat oude vaalbruine fluwelen vestje onder in de kast. Die kast had hij al 6 maanden niet ontlucht, voor de zekerheid had hij er ook een kilo mottenballen en wat stinkende oude was tegenaan gesmeten. Het resultaat was er naar: het jasje stonk heerlijk muf. Stoffig, weemakend. 

Bastiaan had lang getwijfeld of dat vestje nu 2 maten te groot, dan wel 2 maten te klein moest zijn. Uiteindelijk had hij voor te groot gekozen, in het leven moet je toch ook wat ambitie tonen.  Dit is de dag, dacht hij, de dag waar hij al van kindsbeen af van droomde. Afspraak aan de Amerikastraat 17. Amerika, ook daar had hij lang van gedroomd, omringd door de Chiquita-bananendozen die zijn living vulden. Maar die boot was vertrokken: na die onverwachte, late groeischeut had hij zich nooit meer in zo’n doos kunnen wurmen, en had hij zijn droom om als drenkeling dat beloofde land te bereiken ma…