de paradox van de geluksdokter

Zoals zovelen heb ik het interview met Dirk De Wachter gelezen. 
Eerlijk, ik vind de vragen interessanter dan de antwoorden. Dat is geen verwijt, in een interview kan je maar x aantal dingen kwijt, dus ik ben zeer benieuwd naar zijn boeken waarin het waarschijnlijk iets diepgaander mag. Wel interessant is hoe hij hulpverleners (h)erkent als belangrijke signaleerders van problemen die in onze consumptiemaatschappij vaak vakkundig aan het oog onttrokken worden. Dat kunnen we zelf dagelijks constateren in allerlei media, en dat is een goede zaak.Maar meestal staven die hulpverleners hun boodschap met cijfers. Ik weet niet of hulpverlener De Wachter dat doet in zijn boeken, maar alleszins niet in dit interview of andere interviews die ik al met hem las. Weet je, cijfers zijn soms een goede zaak, zeggen toch iets meer dan "steeds meer mensen vinden dat ..." Wie zijn die mensen? Over wie hebben we het eigenlijk? Over wat hebben we het eigenlijk? Want geef toe: het is toch wat vaag allemaal, dat meedeinen op de zogenaamde onderstroom.
Ik wil niets afdoen aan de expertise en goede bedoelingen van de man, en ik apprecieer het als een (gedrags)wetenschapper wat objectieve tendensen blootlegt die aan onze aandacht ontsnappen, maar ... Wat me een beetje dwarszit aan dit interview, het moet zijn dat ik een van die mensen ben die voel dat er iets niets klopt, is redelijk simpel: is de boodschap die De Wachter verspreidt niet in hetzelfde bedje ziek als datgene wat hij net aanklaagt? Enerzijds verwijst De Wachter maakbaarheid en perfectie(streven) naar de prullenmand, anderzijds brengt hij wel mededogen en andere eigenschappen in stelling (maakbaarheid dus) om een zekere gelukstoestand te bereiken (en geluk benadert perfectie zoals we weten, ook niet-perfect geluk). Anders gezegd: hoe meer de auteur benadrukt dat we slecht bezig zijn, hoe meer hij de illusie voedt van die maakbare en quasi perfecte gelukstoestand waar hij zich tegen afzet. Als we maar weer onze kwetsbaarheid omarmen, politieke structuren veranderen, minder kil presteren, enz. 
Ik weet het ook niet, maar op basis van de interviews die ik al las met De Wachter, denk ik: de man is een deel v/h probleem, niet van de oplossing. In al zijn ijver om terug een mensenmaat te introduceren in onze 'prestatiemaatschappij' praat hij ons wel - en dat ligt misschien aan zijn beroep waarin hij constant geconfronteerd wordt met mensen die hulp nodig hebben - een knoert van een tekort aan: We zijn zogezegd niet goed bezig (in de liefde, in het onderwijs, op het werk, what's next?) en willen we gelukkig zijn dan moeten we dit, moeten we dat, enz. Terwijl het me gezonder lijkt - vanuit zijn optiek - om net dat streven naar (individueel geluk) te laten rusten en er niet constant op te hameren. 
Iemand die ons een spiegel voorhoudt? Geen probleem mee. Maar iemand die met de accuratesse van een Bigfoot veralgemenende uitspraken doet die dan zouden moeten gelden als waarheid en die er vooral toe lijken te dienen om mensen problemen aan te praten? Dan krijg ik al snel het gevoel dat er iets niet helemaal klopt. Maar ik ben benieuwd wat de heer De Wachter daarvan vindt. 

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen