Posts

Showing posts from February, 2016

de zin van literatuur

Waarom is het juist nu zo belangrijk om na te denken over de noodzakelijkheid van literatuur en de noden van de schrijver, en wat voor soort vraag kun je aan auteurs stellen om de samenhang tussen deze twee te onderzoeken? Wat een heerlijk ontregelende prijsvraag doet het Brusselse (Europese) literatuurhuis Passa Porta ons aan de hand. Want de toevoeging 'juist nu' impliceert natuurlijk een noodzaak. Maar welke dan? 'Juist nu', 'nu meer dan ooit', het zijn gekende frasen om een stelling, oproep of gedachte te kruiden met een gevoel van urgentie en noodzaak. Niet gisteren, niet morgen, nu. Want 'nu' gebeurt het. Wat er gebeurt? Meestal duidt de 'nu' op een verandering die ons ten deel valt: maatschappelijk, geopolitiek, persoonlijk, natuurkundig, ... 'Juist nu' impliceert dan dat we die verandering een bepaalde richting kunnen uitsturen, een halt toeroepen soms, want niet zelden staan we op het punt iets te 'verliezen'. 'Juist …

liefde

Het overvalt me steeds vaker: ik schrijf iets dat voor mij volstrekt logisch lijkt - ik publiceer dat of zo, ik herlees het en denk: denkfouten! structuur! zwarte gaten! het heelal in de knoop! Ikzelf vind het allemaal nog even logisch als voorheen maar vanuit lezersperspectief denk ik dus het voorgaande. Terwijl ik een mogelijke lezer daarmee natuurlijk alleen maar onderschat: voor een ellips of een slappe koord draait die zijn hand niet om. Misschien moet ik maar eens werk maken van de schrijftip van Ward Mertens: een halfuur vroeger opstaan en alles eruit schrijven. Enerzijds geen slecht idee, want het kwartiertje voor de koffie lijkt me soms zowat het enige moment te zijn waarop ik echt mezelf ben - vooraleer de eindeloze golfslag van de realiteit begint in te beuken op dat zelf dat tegen de avond zowat halfcomateus en lamgeslagen in de touwen ligt. Anderzijds wel een slecht idee, want als ik nog een halfuur vroeger moet opstaan, kan ik evengoed niet meer gaan slapen.

Het tekstje …

notebook

Steeds vaker overvalt me iets wat je gemakkelijkheidshalve geluk zou kunnen noemen. Een toestand van bevrediging, vrede met die momenten waarop die momenten de momenten zijn. Dat ik dezer dagen nog vermoeider rondloop dan anders is daar waarschijnlijk niet vreemd aan: een vreemde combo van uitputting & hoop, bewustzijn en onbewustzijn. Al die duizenden indrukken van een dag: ze slaan me weleens uit balans, maar dan is dat maar zo. Wat ik wel denk: hoeveel gaat er toch verloren op zo'n dag. Tientallen of honderden mensen die ons op een meter afstand kruisen, een veelvoud waarvan we gestalten, gezichten en schaduwen zien. Lawaai blijft een energievreter natuurlijk: motoren, motoren, ergens in mijn lichaam activeren ze een kluwen van pezen of neuronen die eigenlijk wel iets beters zouden kunnen doen. Maar zo is het. Die indrukken dus: taal weet ze lang niet altijd te vatten - beelden, droombeelden, gebaren, geluiden, ... maar op een of andere manier zullen ze hun weg naar het pap…