courtoisie

Hoffelijkheid, het helpt je toch een eind. Courtoisie, "wellevend, behaaglijk en innemend gedrag" - ook buiten de context van het minnespel om. Althans, dat was wat ik dacht toen de man met een hoffelijk handgebaar vroeg of hij zijn camera op mij mocht richten. Met een al even hoffelijk knikje gaf ik te kennen dat hij vooral zijn zin moest doen. 55 jaar misschien, in het gezelschap van een twintig jaar jongere vrouw, eveneens met camera en statief, die als een dartel veulen uit mijn blikveld verdwenen was. Amateur-filmers op een sprookjesachtige lentedag. Chroniqueurs.

Normaal gezien haat ik het om op foto of film genomen te worden. Maar hier, in peace with the world, vond ik het bijna aangenaam. Te weten dat die man straks naar de poriën zou kijken van iemand die zowat 5 minuten per jaar in peace with the world is, en daar dan knippend en plakkend een relatieve eeuwigheid van maakt. Een eenzame man op een zonnig terras. Een genietende man op een terras. Een alcoholische man op een terras (mijn gezelschap was net naar het toilet, de bierglazen blinkend in de zon). Een kalende man op een terras.

Toen hij zich even later bij ons op dat terras vervoegde, vroeg ik helemaal niks naar het hoe en waarom. Ieder zijn kunst, dacht ik. Figuranten in woord en beeld.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen