lente

Met tussenpozen lees ik een paar bladzijden in De Thuiskomst van Anna Enquist. Het is dat ik het niet in mijn eigen bed heb liggen, of ik las het waarschijnlijk heel wat sneller. Maar tussenpozen zijn er ook in het leven van de hoofdpersonages: Thomas Cook bereist de zeeën, zijn vrouw bereist de seizoenen. Al doet een eerste sterfgeval niet veel goeds verhopen. Ik ben wel tevreden met deze lectuur. Eindelijk. Fotografie nam het lange tijd over. Maar dankzij Enquist en - wie had het ooit gedacht - enkele magazines komt de schik in taal weer terug. Een interview met Peter Verhelst in het magazine Verzin was een doorbraak. Die man zei als ik het me goed herinner: een paar ogen en geduld, dat is het enige wat een schrijver nodig heeft. Dan was er twee dagen geleden een stuk van de mij onbekende Christophe Van Gerrewey, die zich waagt aan een licht sociologische impactanalyse van het internet en hoe dat onze lezing van vanalles en nog wat verandert. Respect. Waarbij ik dacht: ik vind er net plezier in géén likes te krijgen op bepaalde posts (ik zit sinds kort op Facebook). Want is dat niet net dat individualisme dat we zo nastreven: moeten merken dat jouw interesse, of jouw hysterische verrukking nu eens niét gedeeld wordt door een ander. Het is een fijn gevoel. Dan was er deze ochtend een interview met Stefan Brijs (in De Standaard der Letteren) die in Andalusië is gaan wonen. "Je haalt natuurlijk veel inspiratie uit verdriet (...) Ondertussen weet ik dat het verandering is die je inspireert, ook als die verandering je gelukkig maakt." Ik word en werd er allemaal gelukkig van - te weten dat er zoveel schoonheid in de wereld is, dat zoveel mensen de moeite doen die schoonheid door te geven, aan te prijzen, zichtbaar te maken. Hoe zo een paar tekstjes ook mij weer zin geven om met taal aan de slag te gaan. Als een dagboek misschien? "De zin om te schrijven is terug." Het is geen thuiskomen, geen aanmeren. Het voelt gewoon als een nieuw avontuur.

Comments

Popular posts from this blog

lezen voor het slapengaan

Verrassend Zoniënwoud