Liefde anno 2017

De bioloog ziet seksuele aantrekkingskracht en voortplanting. De neuroloog ziet wolkjes van dopamine en serotonine door onze hersenen stuiven. De socioloog ziet hechtingsdrang en veiligheid. De psycholoog ziet helemaal niks en vertelt dan maar wat de bioloog, neuroloog en socioloog ziet. En wij, die verliefd zijn? Wij zien alleen onze geliefde. Alsof ons hart gemend door duizenden paarden tegen een rotsnelheid over de steppe dondert.

Is het een enge ziekte? Een warme gloed? Een diepgewortelde vrede met het bestaan? Of gewoon een stressfractuurtje in het hart? Al sla je me liefdevol dood, ik heb er het raden naar. Liefde is waarschijnlijk de zekerheid dat er dan toch één iemand op de wereld is die ons begrijpt. Of tenminste doet alsof.

Er was eens ...

“Liefde kent geen gradaties. Je kan niet veel of weinig van iemand houden. Je houdt van iemand of niet, zo simpel is het”, zei een ex ooit. “Wanneer je zulke slimme dingen zegt, hou ik nog meer van je”, antwoordde ik. (Maar ze lachte niet.) Vele jaren later kwam de dag waarop ze vroeg: “Hou je nog van me?” “Soms” antwoordde ik, met haar ondeelbare definitie van liefde in gedachten. Ik zag haar hartje in elkaar krimpen en hoorde wat ons nog restte van de liefde piepend door de lucht suizen. Natuurlijk hield ik nog van haar. Maar ik zag ook wel hoe ongelukkig ze was, en ik wist hoegenaamd niet langer wat ze nu eigenlijk van me verwachtte. Haar twijfelende liefde vakkundig de wereld uit helpen, leek me de grootst mogelijke daad van liefde die ik op dat moment kon stellen.

Gelukkig zijn

Liefde is een gevoel dat we graag idealiseren: de alles overwinnende kracht die het beste in ons naar boven haalt. De liefde als dubbelslag bovendien: we willen de ander gelukkig maken en als we daarin slagen, worden we er zowaar zelf gelukkig van. De koffie smaakt sterker, de lucht kleurt blauwer, de innerlijke soundtrack klinkt melodieuzer. Zwanger van liefde staan onze zintuigen op scherp en ervaren we alles als een ontdekking. We hebben fantastische seks, beramen de wildste plannen en overbruggen alle fysieke en mentale begrenzingen. Liefde is de warme gloed die ons overvalt wanneer we haar parfum ruiken. De reden waarom we onze koffers pakken en naar de andere kant van de wereld trekken. Het gevoel in leven te zijn. En omdat er in het leven meer is dan suspens alleen, heeft de liefde ook een alledaagse kant: genieten van elkaars gezelschap, het rustige en rustgevende besef dat de ander er altijd is en ons graag ziet. De liefde aan de ontbijttafel of de telefoon. Uit het raam staren en gelukkig zijn.

Afscheid

In mijn ervaring lijkt ook het afscheid integraal deel uit te maken van de liefde. Nu eens blijkt de  roestvrije staalkabel verworden tot een uitgerafeld touwtje boven een ravijn. Dan weer is een ongelooflijk knullige botsing van romantiek, logistiek en andere hectiek de reden van een vurig uiteenspatten. "Jouw dromen en verlangens zijn de mijne niet", zei mijn laatste liefde. Vreemd. Is liefde nu net niet dat je de ander zijn/haar dromen gunt? En waar mogelijk helpt ze waar te maken? Ach, waarschijnlijk was het gewoon een kwestie van talig tekort. Haar liefde was weg. En hoeveel duizenden woorden je daar ook tegenaan smijt: liefde is een gevoel. Een gevoel dat zich niet laat controleren. En net daarom zo tot onze verbeelding spreekt.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen