goudeerlijke brief van Paustovski

BRIEF AAN J.S ZAGORSKAJA-PAUSTOVSKAJA

Moskou, juli-augustus 1923

Ik heb je lange brief gekregen, deze een aantal malen gelezen en wil na deze brief maar één ding: jou zien en met je praten, omdat ik voel dat ik zonder jou zal verdwalen in het leven en ik mijzelf en anderen daarin mee zal slepen. Dommerdje, kleintje, ik kan je nu met een eerlijke en zuivere blik aankijken, veel meer dan in Soechoem en Odessa, waar ons leven voortdurend beheerst werd door een soort dof, gesmoord verdriet in ons.

Met Valeria Vladimirovna is iets gebeurd wat voor haar verschrikkelijk is. Zo heb ik het ook in mijn brief genoemd. Zij had het inderdaad niet makkelijk en het had gevolgen, kleintje. Want ook al ontstond er in Tiflis en daarna in Moskou rond dit alles een vreemde, meeslepende sfeer van drama, onrust en naderend onheil en hing er een geestelijke crisis in de lucht, toch werd deze stemming, waarin ik ook nu nog verkeer, allang overheerst door heel, heel pijnlijke schaamte. Schaamte omdat zij misschien ten dele ook verliefd op mij is geraakt doordat ik ermee begonnen was haar aandacht te trekken, met haar te flirten en zij bij mij in het vergeetboek raakte en verleden tijd is.

Dit alles behoort voor mij nu gewoon tot het verleden ... Blijkbaar schuilt er in mij veel te veel kwaads en duisters. Je zult begrijpen wat ik daarmee bedoel als je je voorstelt (het lijkt mij niet voorstelbaar) dat met jou hetzelfde gebeurt als wat haar overkomen is. Ik heb iemands ziel gestolen, mijzelf verrijkt met nieuwe indrukken, iemand gestort in een maalstroom van gevoelens waarvan het bestaan zelfs niet vermoed werd omdat op gevoelsgebied haar leven tot dan toe alleen maar armzalig en slecht geweest was, het tot een gevoelsuitbarsting laten komen, heb een uitweg gezocht en die uiteindelijk niet geboden maar ben weggelopen ...

Zij blijft mij schrijven (ik heb al een aantal brieven gekregen). En al die brieven vormen samen een soort van ononderbroken schreeuw. Ik heb een gevoel alsof ik getuige ben van de geboorte van een ziel, van een persoon. Een geboorte is weliswaar altijd zwaar en pijnlijk, maar een soort intuïtie fluistert mij hierbij toch ook in dat heel deze gevoelsontlading niet goed zal aflopen. We zullen het daar in Jekimovka nog uitvoerig over hebben. Ik, en ik hoop dat dat ook voor jou geldt, kan hier nu rustig over praten, als over iets wat tot het verleden behoort. Voor ons is dat zo, maar voor haar niet. Het enige wat mij nu dan ook te doen staat, is ervoor zorgen dat dit allemaal ook voor haar verleden tijd zal zijn.

Ik voel voortdurend een soort bedeesde liefheid, melancholie en genegenheid om mij heen. Bij de meest uiteenlopende mensen, de meest toevallige ontmoetingen. Zo had ik in de loop van een dag of twee, drie een innig contact met de man van Sofja Vladimirovna en met haarzelf, met Sonja Frajerman, Roevim, Nastja, Gleb Afanasjev en ontmoet ik iedere dag steeds meer mensen die mij aardig vinden ...

Maar ik weet dat dit allemaal bedrog is omdat zij allen van mij houden om iets wat ik in wezen niet in mij heb, iets waarover ik lieg, waarnaar ik verlang, ik weet dat zij niet van mijn echte persoon houden maar van degene die ik zou willen zijn.

Ook ik zoek een uitweg. Soms zou ik willen dat allen in mijn dood geloofden, dat ik er niet langer ben en dat ik in mijn eentje mijzelf grondig zou kunnen veranderen, al het zieke, al het donkere waarvan ik mij nu zo duidelijk bewust ben, uit mij zou kunnen drijven en ongecompliceerd, waarachtig en zuiver in het leven zou kunnen terugkeren.

Ik denk aan vluchten, aan eenzaamheid, om de dingen diep in mij op een rijtje te krijgen. Dat zou een uitweg zijn. Er bestaat echter nog een andere, haast kinderlijke oplossing. Dat is dat ik naar je toe kom en uithuil en jij mij alles simpel, duidelijk en blij uitlegt zoals alleen jij dat kunt en ik zal dan begrijpen wat er met mij aan de hand was en hoe het nu verder moet.

Je Kot

(Goudzand, p. 164-165)
Brief aan zijn eerste vrouw. Voor de petite histoire: de Valeria in kwestie zal (veel) later zijn tweede vrouw worden. 

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen