Verdriet is een zachte heelmeester


Vandaag besloot ik
mijn verdriet in de ogen te kijken.
Het duurde even voor ik het te pakken kreeg.
Op het perron van de gedachtentrein
stonden ook eenzaamheid, verlies en wroeging.
Zelfs paniek flitste voorbij.

'Verdriet?' vroeg ik stilletjes.
'Ja?' hoorde ik een zachte stem.
'Ben jij het?' vroeg ik verbaasd.
'Ik denk het wel' antwoordde het verdriet.

Het verdriet zag er kleurrijk uit. Voelde loom en zacht.
Ik voelde hoe mijn hart tot rust kwam.

'Hoor je de vogeltjes zingen in de tuin?' vroeg het verdriet.
'Hoop, verwachting ... Zij vergezellen me overal.
Mensen denken vaak dat ik bodemloos, zwart en snijdend ben.
Maar eigenlijk ben ik een zachte heelmeester.
Aanvaard je verdriet en je zal voelen hoe je hart weer openbloeit.'

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen