vreemde, hoopvolle dagen

Midden november maakte ik een eind aan een tumultueuze relatie van 1,5 jaar. Twee weken nadien wilde ik het hart van de vrouw in kwestie terugveroveren. Tevergeefs. Hoewel ik daar de voorbije 1,5 jaar wel 4 maal in geslaagd was (tumultueus dus). Het was de start van een mega-slide, buiten de piste, waarbij ik op ski's zo groot als botervlootjes de lawine probeerde voor te blijven. Toen ik hoorde dat de vrouw in kwestie, die ik nog altijd terug wilde, al snel een nieuwe partner had, voelde ik hoe de luchtstroom en sneeuw me meters hoog de lucht in tilde. Geen vaste grond meer onder de voeten. Niks dramatisch, maar toch: de voorbije weken (liever maanden) sliep ik 4 uur per nacht, werd mijn brein geteisterd door een gevoel van groot verlies. Maar het grote zielzoeken (zielzieken, zielzeiken?) begint ook zijn vruchten af te werpen. Veranderingen. Want op mijn veertigste bleek ik mezelf ook totaal te hebben klemgezet. Stramienen aanhoudend die geluk in de weg staan. Een niet onbelangrijke factor: een deel van mijn werk als zelfstandige - een deel dat ik eigenlijk al een paar jaar lang associeer met een vorige relatiebreuk en een deel dat energie slorpt ipv energie geeft. Een deel dat mijn geest ook sloot ipv opende. Een deel dat ik gisteren heb stopgezet. Waarbij ik me afvraag waarom ik dat niet 4 jaar geleden al heb gedaan. Waarom houden we vast aan zaken waarvan we onbewust weten dat ze niet goed zijn voor ons? Dat ze eigenlijk onze geest verzieken, in ruil voor wat geld of gestreel van het ego? Een vernis die eigenlijk drager is van een houtworm. Het is maar een eerste stap. Maar een belangrijke. De voorbije jaren waren avond- en weekendwerk vaste kost - door de mentale belasting bezwaarde het ook mijn hele levenskwaliteit, al die uren waarop ik niet bezig was met dat vertalen maar dat ik dacht: shit, vanavond of dit weekend weer vertalen.

Het is maar een simpele stap, maar het maakt mij duidelijk hoezeer ik de voorbije jaren passief zaken heb ondergaan. Hoe ik de kracht van controle en ingrijpen heb onderschat, niet gekend of genegeerd. Waarom? Geen idee - maar het resultaat is wel dat je maar half mens lijkt te zijn.

De boeken opruimen is een andere werf. Dat is intussen gebeurd. Een beetje lichter door het leven gaan. En - misschien niet zo vreemd als ik zou willen: eigenlijk komt ook mijn wat ik altijd al als favoriete auteur beschouwde in het vizier of tenminste op de wip van mijn midlife-movimento: Komrij, in se een magistraal mopperaar. Iemand die zaagt en klaagt, zij het humoristisch verwoord. Maar de grondhouding is negatief. En ook daar heb ik geen nood meer aan.

Volgende week zie ik voor het eerst in mijn leven een coach. Het idee alleen al zou ik een jaar geleden hebben weggelachen. Ik ben gegroeid dit laatste jaar - heb een van mijn beste en oudste vrienden ten grave gedragen, een gebeurtenis waarvan ik de impact nog altijd niet goed kan inschatten. Heb bij de start van 2017 het hart van de vrouw van mijn leven heroverd, om haar op het eind van het jaar weer te verliezen. Ik heb een prachtige Canadareis gemaakt. Ik heb vele fijne momenten gekend, om dan op het eind van het jaar te moeten zien hoe alles begon te daveren en verschuiven. Het is met plezier en verwachting dat ik uitkijk naar de veranderingen die me nog te wachten staan (pardon: die ik ga doorvoeren - actief) en daarbij ben ik ook benieuwd naar eventuele lectuur. Welke boeken en auteurs vergezellen me in deze nieuwe levensfase? Het kan nog enkele maanden duren, maar ik denk wel in 2018 opnieuw echt leesplezier te gaan beleven.

Comments

Ward Mertens said…
Eerlijke post. Bedankt om dit te delen. Ik ben benieuwd welke literatuur bij deze nieuwe fase hoort.

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?