positief lezen

Ik heb de laatste maanden ongelooflijk diep gezeten. Maar mijn wil lijkt weer stilletjes ontwaakt, althans: ik denk dat ik nu wel even genoeg heb van zogenaamde zelfhulpboeken. Jawel, die boeken die helen maar waar je je ook kan aan snijden en die bij een overdosis de wond steeds weer openen. De wond dat was in mijn geval: puur liefdesverdriet in combinatie met enkele zwaartepunten van mijn bestaan die uit balans raakten, en gelukkig maar. Het helpt je weer te focussen. Een uitgebreider sociaal netwerk uitbouwen, plezier beleven aan wat ik graag doe (schrijven, fotograferen), evenwichtig werken, het lichaam verzorgen (bewegen, voeding), bewuster leven (gewoon onze zintuigen gebruiken). Enzoverder enzovoort: er staat me een hele processie van kleine stapjes te wachten.

En eerlijk gezegd: ik heb ook veel gehad aan enkele van die boeken - aan enkele ook niet. 'Gelukkig zijn kan je leren' van Martin Seligman vond ik hoogst interessant. De auteur is een voorstander van positieve psychologie en reikt hier het inzicht aan als mens niet zozeer te focussen op het verbeteren van je mindere kanten maar wel op het versterken van je karakteristieke kwaliteiten. Ik deed zo'n testje toen ik gevoelsmatig, fysiek en intellectueel zowat onder het vriespunt leefde, en kwam uit bij enkele kwaliteiten: eerlijkheid, integriteit en waardering van het schone. Ik denk dat ik niet altijd eerlijk bij mezelf ben geweest - te veel op automatische piloot heb gedraaid - maar ik herken er wel iets in. Anderzijds: het is ook maar een momentopname, nog uit te diepen dus. Een ander boek: Je wordt wat je denkt van Inge Rock. Ik denk dat je er veel kan van leren, dat er veel truukjes instaan om een beetje bij de les te blijven. Maar ik denk ook dat je het tot jou moet nemen op je eigen tempo en dat je het niet eens hoeft te zijn met alles. Een ander boek waar ik de volgende weken wat zal in lezen: Optimisme van Suzanne Segerstrom. 

Waar ik manifest geen plezier aan beleefde: boekjes mindfulness (in dit geval van David Dewulf) - ze hebben toch iets prekerigs, iets dwingends terwijl dat nu net niet de bedoeling is. Ik wil gerust zielzoeken, mijn bewustzijn laten ontwaken, mijn zintuigen gebruiken en mijn gedachten controleren - maar dit is het toch niet voor mij momenteel (zoals blijkt uit deze zin die waarschijnlijk alles beschrijft wat mindfulness niet is ;-))

Als voorlopig besluitje: die zelfhulpboeken, als ik ze zo even mag noemen, zijn goed voor 1) het occasionele inzicht 2) de hoop en positieve gedachten die ze kunnen genereren (als je met mate leest) 3) het besef dat je niet alleen bent. Als ze ook een zekere vorm van positieve verandering in het alledaagse gedrag voortbrengen is de missie al meer dan geslaagd.

Mooi citaatje uit Seligman: 
"Frederickson stelt dat positieve emoties in de evolutie een belangrijk doel dienen. Ze verbreden onze permanente intellectuele, fysieke en sociale capaciteiten en bouwen reserves op waaruit we kunnen putten als er zich een dreiging of een kans voordoet. Als we in een goed humeur zijn, vinden anderen ons sympathieker en ontstaan er makkelijker vriendschappen, liefdes en coalities. Terwijl we bij negatieve emotie geestelijk vernauwen, zijn we bij positieve emotie mentaal naar buiten gericht, tolerant en creatief. We staan open voor nieuwe ideeën en nieuwe ervaringen."

Niet teveel oordelen, meer in het nu leven, gedachten en emoties de werkelijkheid niet laten overwoekeren of beschaduwen (hoewel ik ben een schrijver, dus mijn gedachten mogen wel een verkoelende schaduw werpen natuurlijk) ... Zo soms moet een mens op zijn bek gaan om dan rechtkrabbelend te constateren dat er niet 1 weg bestaat maar wel een hele waaier aan paden en wegen die je kan inslaan - en dat er nog immens veel te leren is. En dat is meteen een enorme opluchting.

Comments

Popular posts from this blog

Crisis of transitie?

vreemde, hoopvolle dagen